หลังคาฟ้าสูงดำยามค่ำคืน
คร่ำคร่าผุทะลุจนแสงดาวเล็ดลอดลงมาดาษดื่น
ง่วงเหงาจากสุดตรอกถึงซอกตึก
อาคารบ้านเรือนหลับสนิท
เป็นเวลาที่ข้าพเจ้าส่องแสง

วงสุรา – คล้ายดังฝั่งท่าของความเหลวไหล
เสียงย้วยยานบ่นพร่ำร่ำไร-ไม่ขาดสาย
ที่เมามายล้มพับหลับไป
ที่ดื่มต่อกระชับวงเข้ามา

ใครบางคนกล่าวไว้ว่า
“อย่าถือสากับคำพูดในวงเหล้า”
ข้าพเจ้ายังคงถือสา เฉพาะอย่างยิ่งกับคำพูดของข้าพเจ้าเอง
หากใครริพูดเหลวไหลนั่นมิใช่เพราะเมาเหล้า
แท้เป็นเพราะสันดานเขาอย่างแน่นอน


ปีนี้ข้าพเจ้าอายุ 37
ดื่มสุรามาร่วม 20 ปี ไม่มากแต่ก็ไม่น้อย
ข้าพเจ้าพบว่าวงสุราหดแคบลงในปริมาณคน
หากในแก่นแกนแล้วกลับกว้างขวางอย่างยิ่ง
มิตรในวงสุราของข้าพเจ้าล้วนเป็นผู้ตั้งใจดื่มอย่างจริงจัง

เป็นผู้มักน้อย
ขัดเกลาชำระจิตใจตัวเองด้วยการดื่ม
ตอบคำถามอย่างกล้าหาญและถือสากับคำพูดของตน
หยอกล้อต่อโลกแต่ให้เกียรติกับผู้คนที่สมควรให้เกียรติ
โดยวิถีเช่นนี้
ที่มวลเราส่องแสงในราตรี